Internetowy sklep z akcesoriami i strojami do gimnastyki artystycznej - REGNUM, adres biura: ul. Miła 13, 00-180 Warszawa, telefon: 668 900 889, e-mail: I tak znajdziemy tu strój z Dąbrówki Wielkopolskiej zwany strojem lubuskim, ponad to strój biskupiański, strój szamotulski, strój bamberski i wiele innych strojów ludowych. Do regionu Wielkopolski zaliczyliśmy również Kujawy, ziemie dobrzyńską i ziemie chełmińską, oraz ziemię sieradzką, na których występuje kilka odmian Długie lub krótkie spódniczki dziewczęce mogą przydać się nie tylko latem czy późną wiosną, ale także jesienią i zimą, jeśli tylko młoda dama dobierze do nich odpowiednio ciepłe rajstopy lub nieco grubsze legginsy. Na smyk.com znajdziesz dziewczęce spódniczki w najróżniejszych rozmiarach i fasonach. Strój Więźnia na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Pobierz i wydrukuj plansze. Karty z planszami to pliki graficzne A4 w formacie png. Jeśli chcesz je pobrać na swój komputer i wydrukować, kliknij wybrany szablon prawym przyciskiem myszy, następnie wybierz opcję Zapisz grafikę jako. Plansze do wydruku: polskie stroje ludowe, regionalne i narodowe. Zbiór łączy do materiałów edukacyjnych. przewodnik. Polskie stroje ludowe, regionalne i narodowe. Serwis dla dzieci, rodziców i nauczycieli, oferujący prezentacje strojów, gry i zabawy online oraz materiały edukacyjne do wydrukowania. sPvZ. Na przestrzeni ostatnich 150 lat tradycyjny strój opoczyński zmieniał się wiele razy. Najczęściej były to zmiany związane z zastosowaniem nowych technik tkackich. Strój opoczyński - kobiecy Najstarsze stroje opoczyńskie szyto z wełnianych pasiaków o lnianej osnowie. Wełniaki były wtedy tkane najczęściej w czerwono-białe, czarno-białe i biało-czarno-czerwone prążki, później pojawiły się także akcenty pomarańczowe, aż w końcu tkaniny zostały zdominowane przez niebieskie, wiśniowe i zielone odcienie. Pasiaki tkano na białej lub czarnej osnowie, a do tkania wykorzystywano splot rypsowy. Początkowo prążki były wąskie, ale z czasem stawały się coraz szersze, wykorzystywano również znacznie bogatszą gamę kolorów. Późniejsze pasiaki wyróżniały się także bardziej urozmaiconym wzorem, w którym układ pasków nie był powtarzalny. Ponadto, samodziały ozdabiano iglicowaniem. Ewolucję przechodził także opoczyński haft. Najstarsze hafty wykonywano białą albo czerwoną stebnówką, czasami stosowano też ścieg prosty liczony. Ale na przełomie XIX i XX wieku najpopularniejszy stał się haft rodzaj haftu zaczęto łączyć z innymi ściegami liczonymi i haftem płaskim, a uzyskany w ten sposób rodzaj haftowania stał się charakterystyczny tylko dla regionu opoczyńskiego. Motywy ozdobne w hafcie opoczyńskim mają najczęściej zgeometryzowaną formę. Haftowania pojawiały się na przyramkach, mankietach i kołnierzykach. Haftowania damskiej garderoby mogły być wielokolorowe, a na męskich ubraniach (kołnierzyki, mankiety, napierśniki) dominował haft biały. Członkowie ZPiT Tramblanka w stroju opoczyńskim Kobiety w regionie opoczyńskim zakładały na głowę dużą, wełnianą chustę, o dość skomplikowanym sposobie wiązania. Najpierw złożoną po przekątnej chustę owijano wokół głowy, potem krzyżowało się rogi chusty na potylicy, jeszcze raz owijało nimi głowę, aż w końcu małe rogi wiązano nad czołem i chowano pod chustką. Damska chusta na głowę była zdobiona motywami kwiatowymi, przeważnie w odcieniach niebieskiego, zielonego lub pomarańczowego. Panny zawsze stroiły swoje nakrycie głowy kwiatkami albo rutą. W XX wieku w regionie opoczyńskim zaczęto nosić małą chustę na głowę zwaną salinówką. Czepce miały prawo nosić tylko kobiety zamężne, ale zakładano je w zasadzie tylko do stroju świątecznego. Czepce opoczyńskie różniły się między sobą formą i zdobieniami. Najpowszechniejszy był czepiec uszyty z tiulu, o dużej i wysokiej główce. Tego typu czepiec był wykończony z przodu rurkowanym paseczkiem z tiulu, posiadał też wiązania. Tiulowy czepiec haftowano na biało w geometryczne i kwiatowe wzory. Damskie koszule stroju opoczyńskiego szyto według kroju przyramkowego. Pierwsze koszule były wyłącznie z lnu samodziałowego, potem zaczęto też stosować płótno wełniane i bawełniane. Gdy koszulę szyto z dwóch rodzajów tkanin, lepszy materiał szedł na górę, a nadołek doszywano z partu. Koszule w regionie opoczyńskim praktycznie nie zmieniały swojego kroju, zmieniał się tylko kołnierzyk i mankiety – w nowszych koszulach kołnierz był większy i wykładany, a mankiety stawały się coraz szersze. Poszczególne okresy w stroju opoczyńskim odróżnia też sposób zdobienia koszul. Koszule z nowszego okresu są dekorowane szydełkową koronką, doszywaną do kołnierza i mankietów, znacznie zwiększyła się też paleta barw stosowanych przy haftowaniu. Przy koszulach starszych hafty były najczęściej czarne, a w innych kolorach były tylko niewielkie dodatki. Kiecka miała zawsze przepasanie w postaci zapaski. Do ich szycia wykorzystywano wełniane samodziały, które z czasem stawały się coraz barwniejsze. W starszych okresach kiecki opoczyńskie były przeważnie pomarańczowe, potem zaczęto też szyć kiecki wiśniowe, różowe, niebieskie i zielone. Na przestrzeni lat zmieniono też sposób krojenia kiecek oraz styl ich zdobienia. Przez bardzo długi czas noszono kieckę z odcinanym stanikiem. Szerokość kiecki miała średnio 3,5-4 metry, natomiast długość kiecki zależała od szerokości używanej tkaniny, ponieważ pasy zawsze układano pionowo. Dolną krawędź kiecki obszywano aksamitką, a podobne zdobienia, choć znacznie szersze, umieszczano też w połowie długości kiecki. Aksamitką i pasmanterią ozdabiano również staniki, które dodatkowo posiadały dekoracyjne zakładki. Latem zamiast wełnianych kiecek kobiety zakładały kiecki z cienkiej wełny albo perkalu. Wielkość zapaski była uzależniona od długości kiecki, a zapaski noszone na początku XX wieku miały długość około 50 cm i szerokość 60 cm. Zapaski starszego typu nie posiadały żadnych ozdób. Później na zapaski, w połowie jej długości, zaczęto doszywać pasmanterię albo kilka rzędów aksamitek. Zapaski wiązano w pasie za pomocą kolorowych krajek, których końce zdobiono doszytymi pomponami. Krótkie zapaski zawsze były w kolorze kontrastowym do koloru kiecki, zatem do ciemnej spódnicy zakładano pomarańczową zapaskę, a do pomarańczowej kiecki ubierano zapaskę w ciemnym kolorze. Zapaski zakładano nie tylko do stroju codziennego, ale również do ubrania świątecznego. Kobieta zwykle miała w swojej garderobie kilka różnych zapasek, a najbogatsze gospodynie posiadały ich znacznie więcej. Na chłodniejsze dni zakładano zapaski naramienne, które zakrywały całe ciało aż do bioder. Zapaski naramienne zarzucano po prostu na ramiona albo na głowę, a żeby materiał się nie zsuwał, zapaskę zawiązywano krajkami pod brodą lub na piersiach. Zapaski zarzucane na ramiona ozdabiano tylko zakładkami w połowie długości, ewentualnie doszywano jeszcze brzegi czarną aksamitką. Tego typu zapaski można zobaczyć u kobiet z regionu opoczyńskiego nawet w czasach współczesnych. Członkowie ZPiT Tramblanka w stroju opoczyńskim Na przełomie XIX i XX wieku kobiecym obuwiem świątecznym były trzewiki na obcasie. Jakość trzewików była uzależniona od wysokości cholewek – im była ona wyższa, tym bardziej eleganckie stawały się trzewiki. Do sznurowania trzewików wykorzystywano czarne tasiemki, chociaż panny i młode mężatki zakładały do butów także różowe, czerwone i zielone sznurowadła. Każda kobieta bardzo dbała o swoje trzewiki, dlatego najczęściej idąc do kościoła czy miasteczka kobiety pozostawały bose i zakładały swoje trzewiki dopiero wtedy, gdy docierały na miejsce. W latach dwudziestych ubiegłego wieku trzewiki zaczęto zastępować płytszymi pantoflami. Na co dzień i do pracy kobiety zakładały proste drewniaki. Do świątecznych butów ubierano czarne lub białe pończochy – te na lato dziergano z bawełny, a na zimę z wełny. Wartość biżuterii zależała oczywiście od stopnia zamożności były naszyjniki z prawdziwych korali i bursztynów, ale noszono też sztuczne perełki i koraliki. Można było także łączyć ze sobą różne rodzaje naszyjników, w tym również prawdziwe korale czy bursztyny ze sztucznymi kamykami. Styl biżuterii także ulegał modzie, ale zwykle największym uznaniem cieszyły się naturalne korale, a potem bursztyny. O ozdobnych naszyjników dokładano różne medaliki i krzyżyki, które kupowano na odpustach. Biżuteria bywała też prezentem dla panien od ich kawalerów. Najbiedniejsze kobiety także nosiły na szyi wiele sznurów z ozdobami, ale w ich przypadku były to najczęściej same szklane imitacje z kolorowych paciorków. Strój opoczyński - męski Mężczyźni w tym okresie najczęściej nosili rogatywki, filcowe kapelusze i czapki maciejówki. Ten ostatni rodzaj nakrycia głowy upodobali sobie szczególnie kawalerowie – maciejówki zakładano nawet do stroju ślubnego i zdobiono wtedy wstążkami oraz kwiatami. Męska koszula miała krój przyramkowy. W starszych koszulach wszywano niewielki, wykładany kołnierzyk, a pod szyją koszula była wiązana za pomocą tasiemki lub spinana guzikiem. Po pierwszej wojnie światowej koszule zyskały napierśnik, stojący kołnierz oraz niesymetryczne rozcięcie na piersiach, które zapinano guzikiem przy kołnierzyku. Do szycia męskich koszul stosowano lniany samodział, a koszule przeznaczone do pracy szyto z płótna gorszej jakości. Starsze koszule haftowano kolorowymi nićmi, ale koszule z napierśnikiem miały tylko białe hafty. Członkowie ZPiT Tramblanka w stroju opoczyńskim Męski lejbik odznaczał się prostym krojem, ale posiadał z tyłu pasek i sprzączkę, za pomocą których można było okrycie dopasować do figury i szerokości pleców. Latem lejbiki zakładano na koszule i było to ostatnie nakrycie wierzchnie, gdy zaś był zimniej na lejbiki ubierano jeszcze spancery albo sukmany. Spancer był rodzajem grubego kaftana zimowego. Krojem przypominał trochę lejbik – miał wykładany kołnierz z klapami i wpuszczane kieszenie, ale już tył kaftana był zupełnie inny. Sukmany były długie do kostek, a krawędzie prawej poły, końce rękawów i kieszenie obszywano czarną taśmą. Za strój roboczy służyły portki, czyli spodnie uszyte z płótna. Portki były najczęściej białe, ewentualnie tkane z barwionych na czarno lub niebiesko nici. Na zimę nie szyto specjalnych spodni, ale po prostu zakładano kilka par portek jednocześnie. Koszulę do roboczych portek noszono na wierzchu, ale w przypadku stroju świątecznego zakładano portki z ozdobnymi fałdami, a koszulę wkładano do spodni. Zwieńczeniem tego stroju były buty z cholewami, do których wpuszczano nogawki świątecznych portek. Świąteczne buty miały albo sztywne i proste cholewy, albo karbowane w harmonijkę cholewki z miękkiej skóry. BIBLIOGRAFIA: Bazielich B., Strój ludowy w Polsce. Opisy i wykroje, Warszawa, 1997 Gadomski S., Strój ludowy w Polsce, Warszawa, 1995 Fryś E., Iracka A., Pokropek M., Sztuka ludowa w Polsce, Warszawa, 1988 Kolberg O. Pieśni ludu polskiego, serja I, Warszawa, 1857 Kolberg O., Pieśni ludu polskiego, Dzieła wszystkie, tom I, Warszawa, 1961 Piskorz-Branekova E., Polskie stroje ludowe, Warszawa cz. I, 2004,cz. II i III, 2007 Przeworska J., Ubiory ludowe, Warszawa, 1954 Sztuka ludowa, Wiedza o Polsce, t. III Turska J., Polski haft ludowy., Warszawa, 1997 Spódnica to element dopełniający każdego kobiecego stroju regionalnego. Folkowe wzory prezentują się wyjątkowo pięknie na solidnym, kaskadowo opadającym materiale, który pięknie układa się wokół nóg. Spódnice niesamowicie wirują w tańcu, podkreślają sylwetkę właścicielki. W naszym sklepie znajdziesz spódnice tradycyjne, bogato zdobione kwiatami, koronką, haftem. To bogactwo kolorów – całe palety czerwieni i burgundu, niebieskiego, czarnego. Zachwycą Cię swoją piękną formą i staną sie spektakularną częścią scenicznego wizerunku. Czepiny, mal. L. Stasiak, Polonia, Kraków, pocztówka, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Wianek nosiły dziewczęta, ale tylko wtedy gdy wychodziły za mąż lub gdy były druhnami na weselu. Tworzyła go czapeczka z miękkim denkiem i sztywnym otokiem opasującym głowę wzdłuż linii czoła. Otok zdobiła ułożona w harmonijkę czerwona wstążka i uplecione w wianuszki sztuczne kwiaty. Panna młoda, mal. P. Stachiewicz, pocztówka, Wydawnictwo Salonu Malarzy Polskich w Krakowie, własność prywatna Denko wianka było niewidoczne, bowiem w części przedniej (nad czołem) przymocowywano do niego bukiet sztucznych kwiatów uzupełniony metalowym szychem (najczęściej złotym), a na pozostałej jego powierzchni upinano wzorzyste wstążki, spadające na plecy i sięgające często poniżej pasa. Do ślubu, mal. J. Krasnowolski, pocztówka, wyd. J. Czarnecki, Wieliczka, 1908 r., Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Krakowianka w drukowanej chuście czepcowej, pocztówka, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie W stroju krakowskim używano chust dwojakiego rodzaju, zawsze płóciennych. Te mniej reprezentacyjne o tle najczęściej czerwonym tzw. pąsówki były drukowane, a chusty noszone przy okazjach uroczystych białe i zdobione haftem angielskim. Wszystkie były duże, o powierzchni co najmniej 1 m². Krakowianka w drukowanej chuście czepcowej, pocztówka, własność prywatna Na chustkach drukowanych wzór rozłożony był wzdłuż wszystkich Panna w haftowanej chuście czepcowej, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Dwa brzegi białych chust wykańczano zawsze ząbkami, a pomiędzy nimi na rogu znajdował się haft. Przedstawiał on stylizowany motyw tzw. drzewka życia składający się z kwiatów, gałązek i Mężatka w haftowanej chuście czepcowej, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Wywiązanie chust w czepiec było trudne i składało się z kilku podstawowych etapów, nieco odmiennych w detalach i to one powodowały, że sposób wywiązania stawał się typowy tylko dla jednej lub kilku wsi. Zawsze jednak po pierwsze składano chustę po przekątnej, uzyskując w ten sposób trójkąt równoramienny. Następnie bok, będący podstawą trójkąta zawijano dwukrotnie tworząc rodzaj 7-10 centymetrowego otoku. Trzeci etap to upięcie chusty na głowie (otok widoczny, ułożony nad czołem aż do uszu) i skrzyżowanie jej dwóch rogów na karku (pod zwisającym wolno rogiem trzecim), czwarta czynność to kolejne owinięcie głowy i krzyżowanie rogów. Upiętą chustkę zdejmowano jak czapkę i zakładano ją kilkakrotnie. "Hanka", mal. P. Stachiewicz, pocztówka, wyd. Salon Malarzy Polskich, Kraków, własność prywatna Krakowianki nosiły dwa rodzaje koszul. Starsze, używane powszechnie w połowie XIX w. i później, szyto z lnianych płócien samodziałowych. Miały one krój przyramkowy. Były długie, na część górną (widoczną) przeznaczano lepsze płótno, na dolną (nadołek) grubsze i gorzej wybielone. Posiadały przy szyi niewielki, wykładany kołnierzyk, który podobnie jak i mankiety zdobił czasem biały haft wykonany ściegami atłaskowymi. Koszule starszego typu związywano pod szyją czerwoną wstążeczką lub spinano spinką. Koszula kobieca z karczkiem, Udziela S., Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków, 1930 Koszule, które stały się modne w początkach XX w. miały krój zbliżony do przyramkowego. Nietypowość kroju polegała na tym, że pomiędzy przody i plecy zamiast przyramków wszywano karczek bez szwów na ramionach i z okrągłym wycięciem na głowę. Koszule tego typu szyto z płócien bawełnianych, a ich okrągły dekolt, karczek, mankiety i rozcięcie na piersiach zdobił biały haft angielski. Koszule z karczkiem zapinane były na guziki, a spinka pełniła głównie funkcję dekoracyjną. Kobiety w sukiennych gorsetach, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Gorset sukienny to starszy typ gorsetu sukiennego, modny w połowie XIX w. i latach późniejszych. Noszono do niego koszulę z kołnierzykiem. Szyty z czarnego sukna, w pasie był wykańczany dużymi, zachodzącymi na siebie klapkami – kaletkami (od 60 do 75 sztuk). Cały gorset oraz kaletki podszywano czerwonym suknem, które lamowało wszystkie jego krawędzie. Na przodach zdobiły go rzędy pętlic z amarantowego sznureczka i białe perłowe guziczki zawsze podobnie rozłożone: w kilku pionowych rzędach wzdłuż obu przodów i w grupach lub rzędem w pasie, nad kaletkami. Z czasem zaczęto na tych gorsetach wyszywać, wzdłuż podcięcia przy szyi i pod pachami rzędy ściegu kurpiowskiego, zakopiańskiego oraz stebnówki, a na przodach i kaletkach stylizowane, schematyczne motywy roślinne o delikatnej kolorystyce. Plecy gorsetu, Udziela S., Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków, 1930 Krakowskie gorsety i kaftany nowszego typu miały taki sam krój (różniły się tym, że kaftan miał rękawy). Zakładano je na koszule z karczkiem, często jeden na drugi. Ich plecy były proste, wykończone ułożoną w zakładki baskinką. Przody w części dolnej lekko na siebie zachodzące. Plecy kaftana kobiecego, Udziela S., Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków, 1930 Gorsety i kaftany szyto z szafirowych, bordowych, fioletowych, zielonych lub czarnych aksamitów lub tkanin wełnianych, a ślubne z brokatów i jedwabnych adamaszków. Ich zdobienie było bardzo rozbudowane. Opisanie typów i rodzajów ozdób oraz ich rozmieszczenia praktycznie nie jest możliwe. Zajmowały prawie całą powierzchnię gorsetu lub kaftana, zostawiając wolnymi tylko boki i środkową część pleców. Do ich wykonania używano najczęściej: czerwonych guziczków na nóżce, różnorodnych koralików i cekinów, metalowych oraz jedwabnych tasiemek, wstążeczek, pasmanterii, pomponików. Wszystko to było kolorowe i błyszczące, uzupełnione niekiedy jeszcze wielokolorowym haftem płaskim o motywach roślinnych. 3. 13 Wiejska dziewczyna, mal. J. Bijelic, pocztówka, własność prywatna Wiejska dziewczyna z okolic Krakowa, mal. Piekarski, z: Polskie typy ludowe, pocztówka, Warszawa 1916, własność prywatna „Magda”, mal. H. Uziembło, pocztówka, seria Malarstwo Polskie, wyd. "Galeria Polska" Kraków, własność prywatna "Gosposia", mal. P. Stachiewicz, pocztówka, wyd. Salon Malarzy Polskich w Krakowie, własność prywatna „Marychna”, mal. L. Kowalski, pocztówka, wyd. „Galeria Polska” Kraków, własność prywatna Spódnica i zapaska, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Wierzchnie spódnice letnie szyto z tkanin jedwabnych, płócien, tybetu lub batystu, zimowe z tkanin wełnianych. Na przełomie XIX i XX w. były to już zawsze materiały fabryczne. Najczęściej na spódnice przeznaczano materie w kolorze zielonym, niebieskim, czerwonym lub białym zdobiły je przeważnie motywy kwiatowe. Dziewczyna we wzorzystej spódnicy i białej, haftowanej zapasce, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Niezależnie od rodzaju użytej tkaniny spódnice krakowianek były długie (sięgały do kostek) i szerokie. Szyto je przeważnie z 5 kawałków tkaniny o jej warsztatowej szerokości, cztery z nich marszczono, piąty prawie gładki tworzył przód spódnicy. Górą tkaninę wszywano w pasek, od wewnątrz dół spódnicy, dla wzmocnienia odszywano pasem płótna lub innej tkaniny. Noszono ich szczególnie zimą kilka. Białe płócienne, które dziś nazwalibyśmy halkami zdobił biały haft atłaskowy. Spódnica i zapaska, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Zapaski, szyto z podobnych tkanin jak spódnice, zwykle stosowano regułę, że obie wykonywano z tej samej tkaniny, brzegi tybetowych i jedwabnych odszywano bawełnianymi koronkami fabrycznymi. Wyjątek od tej zasady stanowiły białe zapaski płócienne i tiulowe. Dziewczyna w tiulowej, haftowanej zapasce, fot. I. Krieger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Białe zapaski płócienne lub tiulowe noszono zwykle do spódnic wzorzystych lub gładkich, wełnianych. Biały haft rozmieszczano wzdłuż trzech ich boków, a szlaki wyszycia osiągały niekiedy szerokości aż do 50 cm. Krawędzie tych zapasek prawie zawsze wykańczano utworzonymi z dziurek ząbkami. Niekiedy zapaski płócienne i tiulowe szyto z tkanin ozdobionych haftem maszynowym. Kobieta w żupanie, fot. I. Kriger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Żupan (żupanik) należał do wyprawy panny młodej, dlatego też nosiły go wyłącznie kobiety zamężne. Był długi do pół łydki, dopasowany do figury, w pasie suto marszczony z wykładanym kołnierzem, zapinano go do linii talii na haftki. Szyty z granatowego sukna, podszywany suknem czerwonym, widocznym po stronie wierzchniej w formie lamówki. Kobieta w sukience, fot. I. Kriger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Najkosztowniejszy element stroju Krakowianki stanowiła tzw. sukienka lub inaczej przyjaciółka, noszona przez mężatki i starsze panny. Mogła być długości do kolan lub dłuższa, dopasowana do figury, w pasie ułożona w fałdy, ze stojącym lub wykładanym kołnierzem. Kobieta w sukience, fot. I. Kriger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Sukienki były szyte z granatowego lub czarnego sukna, podszywane białym futrem baranim i czerwonym suknem, które widoczne były w formie lamówki po jej stronie wierzchniej. Bogato zdobiono je galonami i pomponami. „Hanka”, mal. H. Uziembło, seria Malarstwo Polskie, pocztówka, wyd. "Galeria Polska" Kraków, własność prywatna Na przełomie XIX i XX w. chusty na ramiona zaczęły zastępować inne okrycia wierzchnie. Noszono je zarzucone na ramiona lub na głowę. Do spowiedzi, mal. J. Krasnowolski, pocztówka, własność prywatna Zimą, najpowszechniej używano chust wełnianych w dużą kratę, głównie w kolorach: czerwonym, białym, zielonym i granatowym, latem kwiecistych lub wzorzystych z tkanin tybetowych. Wszystkie były kwadratowe lub o kształcie zbliżonym, zwykle o wymiarach 180 x 180 cm. Ich boki wykończone były zawsze frędzlami. Krakowianka, fot. I. Kriger, Archiwum Naukowe Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Biżuterię noszoną do stroju krakowskiego wykonywano z korala prawdziwego lub mas go naśladujących oraz srebra o różnych próbach albo innych imitujących go stopów, najczęściej pakfongu. Naszyjnik z korala szlachetnego w kolorze czerwonym, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Najważniejszy element biżuterii krakowskiej to naszyjniki, o dużych, często prawie okrągłych paciorkach. Naszyjnik z korala szlachetnego w kolorze czerwonym, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Naszyjnik z korala szlachetnego w kolorze różowym, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Naszyjnik z korala szlachetnego, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Niektóre naszyjniki z korala miały paciorki nie kuliste a walcowate, z charakterystycznymi srebrnymi okuwkami. Krzyż do korali, Udziela S., Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków, 1930 Dodatkową ozdobą naszyjnika był równoramienny krzyż, na którego awersie znajdowało się 5 okrągłych korali (4 na ramionach, jeden po środku). Korale z krzyżem, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Na rewersach krzyży krakowskich ryte były różne motywy: symbole eucharystyczne, napis „I H S”, chusta św. Weroniki, korona cierniowa, narzędzia męki pańskiej i inne, niekiedy także elementy roślinne lub geometryczne. Spinka do koszuli kobiecej z koralami szlachetnymi w kolorach czerwonym i łososiowym, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Kobiety nosiły także spinki, które spinały koszulę pod szyją. Spinkę dwie okrągłe tarczki połączone tulejką, na górnej mocowany był koral otoczony granatami lub samo koralowe oczko, ale wtedy tarczkę zdobił dodatkowo ryty, częściowo ażurowy ornament. Spinka do koszuli kobiecej z koralem szlachetnym i w kolorach czerwonym i granatami, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Pierścionek z koralem szlachetnym, ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, fot. E. Koprowski Pierścionków znano dwa rodzaje: w pierwszym okrągłe lub kwadratowe oczko osadzano bezpośrednio na obrączce, drugi przypominał spinkę: pośrodku tarczki osadzano koral, a wokół niego granaty. „Panna młoda”, mal. H. Uziembło, seria Malarstwo Polskie, pocztówka, Wyd. "Galeria Polska" Kraków, 1910, własność prywatna Ludowe stroje i dodatki Projektujemy i szyjemy stroje regionalne, które zachwycają wzornictwem, precyzją wykonania, wysoką jakością wykończenia i komfortem noszenia. W ofercie są stroje podhalańskie, rzeszowskie, szlacheckie, warszawskie, kaszubskie, beskidzkie i wiele innych! Sprawdź asortyment damski oraz męski i złóż zamówienie. Zapraszamy.

strój do polki warszawskiej